Mindful

We moesten met de tram wachten voor een brug die open stond. De mevrouw die de intercom bediende, nam haar taak duidelijk heel serieus. Eerst vertelde ze in het Nederlands dat we even moesten wachten, en toen begon ze uitleg te geven in het Engels. Niet alleen uitleg: ‘We are waiting for a bridge. This happens a lot in Amsterdam. We have a lot of water’, maar ze begon ook adviezen te geven voor wat we in de tussentijd konden doen: ‘You can look out of the window. Look at all the houses, the bikes, the other people that are waiting’. Zo hadden we met zijn allen toch even een heel mindful moment in lijn 1. Dat maak je op de fiets dan weer niet mee.

Vloeken

Wegens een holteontsteking moet ik deze week met de tram. Ook in trams wordt er genoeg gevloekt. De tramchauffeuse riep over een man op een fiets die door rood fietste en waar zij heel hard voor moest remmen door de hele tram hoorbaar: ‘ongelooflijk, wat een teringlijer’. Ik moest denken aan afgelopen weekend. Ik at bij vrienden en hun elfjarige dochter was een verhaal over school aan het vertellen. ‘En toen kwamen we in de klas en dachten we echt: what the fuck!’ Haar ouders riepen gelijk: ‘hé denk even om je taal!’ Met draaiende ogen en veel handgebaren zei ze toen: ‘Ik zei alleen maar wat we DACHTEN, hoor!’

Proefwerk

Op de heenweg zag ik een meisje fietsen met een schrift in haar hand waar ze druk op aan het kijken was. Niet alleen gevaarlijk, maar ook ontzettend onpraktisch omdat het regende. Hoelang zou het nog leesbaar zijn, wat er op die bladzijde geschreven stond? Ze had vast het eerste uur een proefwerk dacht ik. Hoewel ik het wel een beetje negatief vind van mezelf, kan ik me niet voorstellen dat ze er een voldoende voor heeft gehaald.

Regenpak

Ik fietste in het Vondelpark achter een mevrouw die een regenjas aan had waar heel groot op de achterkant stond: ‘it’s never to late to start over’. Ik had nog nooit zoiets gezien. Normaal zie ik in het Vondelpark eerder kleding met ietwat positief-agressieve leuzen als: ‘just do it!’. Maar dit vond ik toch wel hartverwarmend. Dat een regenkledingfabrikant er over nadacht hoe ellendig het kan zijn om op een grauwe doordeweekse dag door de regen te fietsen. En dan middels de rug van een regenjas toch een opbeurende boodschap te krijgen.

Glamorous

De laatste tijd treed ik bijna elke week wel ergens op. Ik vind het helemaal geweldig, iets waar ik al heel lang van droom komt nu uit. Toch blijkt het artiestenbestaan in de praktijk toch een stuk minder  glamorous dan verwacht. Het bestaat voor een heel groot deel toch vooral uit rondfietsen in een regenpak met enorme tassen aan het stuur en een gitaartas op mijn rug, zwoegend door weer en wind, met een bezwete rug en verkleumde handen in natgeregende handschoenen. Maar ik heb het er graag voor over. Dus ik klaag niet.

Kwijt

De ceintuur die bij mijn jas hoort, was weg toen ik gisteravond thuis aankwam. Onderweg verloren. Daar baalde ik behoorlijk van. Niet alleen omdat ik nooit meer zo’n zelfde ceintuur zal vinden, maar ook omdat het niets voor mij is, dingen kwijt raken. In welk stadium van aftakeling ben ik nou weer beland dat kledingstukken kunnen zoekraken terwijl ik ze draag? Ik was vanochtend nog niet heel lang onderweg toen ik hem terugvond: hij lag op straat. Helemaal verregend, door vele auto’s en fietsers overreden en een beetje modderig, maar niets wat de wasmachine niet kan oplossen. De dag had niet beter kunnen beginnen.

Kofferbak

Ik hoorde een keer iemand praten over ‘De Groentejuwelier’. Ik vroeg me toen af of dat een grappig bedoelde term was voor een hele luxe groentezaak in Amsterdam Zuid, of dat er echt een winkel is die zo heet. Ik heb er daarna nooit meer aan gedacht tot vandaag.  Ik reed langs een man die de kofferbak van zijn glimmend zwarte dure Audi opendeed. Er lag alleen een doosje in met een stuk of vijf pomelo’s, van die gigantisch grote grapefruitachtige citrusvruchten. De Groentejuwelier bestaat, en dit was de bezorgdienst.

Amsterdam

Omdat ik ’s avonds nog plannen had buiten Amsterdam, moest ik met het OV vanochtend. Ik liep over de Spiegelgracht langs een aannemersbusje dat half op de stoep was geparkeerd waar twee mannen spullen uit haalden. Een fietser reed, om volstrekt onduidelijke redenen, over de stoep rakelings langs de mannen. Een van de mannen schreeuwde hem keihard: ‘LUL!!’ in zijn gezicht, waarna hij mij zag en een eveneens diepgemeend: ‘goedemorgen!’ zei. Dat maak je echt alleen in Amsterdam mee.

Zwembad

Elke vrijdagochtend zwem ik heen en weer in het Sloterparkbad. In dit zwembad zijn de douches direct naast het zwembad. En aangezien er vrij weinig te zien is behalve wat tenenkrommende motivatieposters omdat Team NL ook in dit bad traint (‘Winnen doe je samen!’), dwaalt mijn blik regelmatig af naar mensen die daar staan te douchen. Sommige mensen hebben echt een Spartaanse manier van hun haar wassen. Ik weet nog heel goed hoe vreselijk ik het vond als mijn haar gewassen moest worden toen ik klein was. Voor mijn gevoel werd de shampoo daarbij altijd direct in mijn ogen gegoten. Sinds ik over voldoende motorische vaardigheden beschik om mijn eigen haar te wassen, zorg ik daarom dat ik altijd mijn hoofd achterover houd, zodat de shampoo nooit in de buurt van mijn ogen komt. Ik weet nu dat deze techniek niet bij iedereen bekend is. Ik zie daar mensen met hun hoofd voorover en hun hele gezicht schuimend van de shampoo hun haar woest inmasseren. Dan ben ik bijna geneigd om naar ze toe te lopen en ze bij hun schouder te pakken en te zeggen: ‘je hoeft niet zo te leven, maak het jezelf niet zo moeilijk’. Maar aan de andere kant: je kan natuurlijk niet iedereen redden.

Saai

Het is de oplettende lezer wellicht opgevallen dat ik minder berichtjes op mijn website zet. Dat klopt. Ik zal het maar eerlijk bekennen: nu ik minder lang hoef te fietsen, en een andere route neem, zijn mijn fietstochten ontzettend saai en voorspelbaar geworden. Ik fiets elke dag door het Vondelpark, dat er nu prachtig herfstig bij ligt. Hordes jonge vrouwen zijn daar monter aan het joggen, de bewoners van Amsterdam Zuid laten er hun honden uit en jonge ouders met een slaperig hoofd lopen stuurs achter kinderwagens. Vervolgens fiets ik door de PC Hooftstraat, waar ik word afgesneden door mannen in dure auto’s, en dan kom ik langs het rijksmuseum, waar toeristen in kleine groepjes verward rondstruinen. Het is elke dag hetzelfde.