Leiderschap

Vanwege de drukte op de pont is het elke ochtend niet alleen spannend of je de pont haalt, het is ook spannend of je er nog wel bij past. Gelukkig zijn er een paar mensen die zo assertief zijn om te roepen: ‘er moeten nog meer mensen bij, doorlopen!’. Dan dikt iedereen een beetje in en kan er zo nog 15 man bij. Dit vervult mij niet alleen met dankbaarheid maar ook met een knagende onzekerheid. Waarom durf ik dat zelf niet? En zou ik ooit zo’n persoon kunnen worden die ongevraagd in actie komt en de boel in goede banen leidt? Ik probeerde mezelf op te peppen met de gedachte dat ik in elk geval een positieve bijdrage lever door de orders van deze personen altijd netjes op te volgen. Dat hielp niet; ik ben dus niet alleen een lafaard, ook nog eens een volgzame lafaard.

Updated:

Weeronline

Toen ik gister naar bed ging, stond er in de weeronline- èn de buienradar-app dat het hard zou regenen op de heenweg. Ik ging daardoor in redelijke mineur naar bed. Ik was blij verrast toen ik ’s ochtends opnieuw in de apps keek en zag dat alle buien naar later op de dag waren geschoven. Alleen regen tijdens werktijd. Perfect! Ik fietste zonder jas en met blijde zin naar de pont. Al tijdens het wegvaren begon het toch te hozen. Ik voelde me gelijk belazerd. Mijn reactie was om mijn telefoon er weer even bij te pakken. Voorzichtig, want ik wilde niet dat hij nat werd, opende ik de verschillende apps om te verifiëren of het wel echt aan het regenen was. Dat was inderdaad het geval.

Updated:

Bakfiets II

Tussen alle mensen die van de pont kwamen, fietste een man met een bakfiets waar een volwassen vrouw in zat. Opvallend want je ziet het nagenoeg nooit in het straatbeeld: volwassenen in een bakfiets. De man en de vrouw leken me ondanks de situatie een doodnormaal stel. Zij zat verrassend netjes rechtop en keek gelaten voor zich uit. In mijn ogen deed de vrouw te veel haar best om uit te stralen dat het normaal was om in een bakfiets vervoerd te worden. Maar aan de andere kant: welke andere keuze dan doen alsof het normaal is, heb je in dit geval? Zeker als je je al in de situatie bevindt -wat de reden daar overigens ook maar voor mag zijn. Hoe had ze er dan bij moeten zitten? Kirrend en kraaiend van pret met haar armen in de lucht en haar hoofd in haar nek? Hoe lang kan een volwassen vrouw dat überhaupt volhouden? En moest ze daar dan even mee stoppen zodra ze op de pont stonden en er weer  mee verder gaan als ze weer aan wal was? Nee, de vrouw in kwestie had de juiste keuze gemaakt. Accepteren, rustig blijven zitten, met de schouders recht en de blik op oneindig.

Updated:

Irritatie

Hoewel eigenlijk alles verschrikkelijk is als ik chagrijnig ben, is op de pont staan extra verschrikkelijk. Ik denk dat het komt omdat je zo opeen gedrukt staat tegen alles en iedereen. Je kan je omgeving niet meer buitensluiten. Dan erger ik me overal aan: een vrouw die haar belachelijk lange haar aan het borstelen is, iemand die zo dichtbij aan het bellen is dat ik de andere kant van het gesprek ook hoor, of iemand die haar fiets heel asociaal tegen mijn fiets laat leunen. (Ik ben geen fietsenstalling!!) Vandaag raakte ik bovenal geïrriteerd door een vrouw die zachtjes in het oor van haar kind aan het zingen was. Normaal zou ik het een lief tafereel vinden maar vandaag niet. Jezus stel je niet zo aan dacht ik. Je kind heeft heus niet zóveel geruststelling nodig. We staan op de pont, we drijven niet in een rubberbootje op de middellandse zee.

Updated:

Voordek

Ik hoorde twee jongens van begin twintig praten over de pont. De een had besloten voortaan alleen nog maar op het achterdek van de pont te gaan staan en legde uit waarom: ‘het voordek is voor mensen die haast  hebben, dat merk je gelijk. Er is daar echt een andere sfeer, het voelt gewoon een stuk minder relaxt dan op het achterdek.’ De andere jongen nam even tijd om deze theorie te laten bezinken en vroeg toen: ‘Op de Titanic had die ene chick dat chille moment toch juist op het voordek?’

Updated:

Achteruit

In de verte zag ik twee meisjes naast elkaar achteruit lopen. Toen ik ze gepasseerd was en verderop linksaf sloeg, keek ik nog een keer achterom. Ze liepen nog steeds achteruit. Ik kreeg er bijna een brok van in mijn keel, zo mooi vond ik het. Dat soort dingen verzin je echt alleen als je een kind bent. ‘laten we vandaag achteruit naar school lopen’. En het dan ook gewoon doen.

Updated:

Kwaad

Soms kom ik op de fiets kanten van mezelf tegen waar ik niet trots op ben. Vanochtend werd ik bijna overreden door een vrouw in een auto die mij geen voorrang verleende. Toen ze vervolgens ook nog haar middelvinger naar me opstak, voelde ik een blinde razernij die in het Engels treffend ‘road rage’ wordt genoemd. Ik had gedachten over de vrouw in kwestie die ik hier niet durf te herhalen. Gedachten die steeds begonnen met: ‘ze mag blij zijn dat ik de pont moest halen want anders..!!’ Op de terugweg verleende een man op een scooter mij ook geen voorrang. Hij had wel gelijk door dat hij fout zat en riep schuldbewust: ‘sorry!’. ‘Kan gebeuren!’ riep ik vrolijk terug. Dat deed ik niet voor hem. Ik wilde vooral de wereld weer even laten weten dat ik ook een ontzettend redelijk en vergevingsgezind persoon ben.

Updated:

Regels

Ik snap ergens wel dat de overheid bezig is om het gebruik van de telefoon op de fiets aan banden te leggen. Als je al append aan het fietsen bent, ben je toch wel erg gevaarlijk bezig. Vandaag haalde ik iemand in op het fietspad die met de overtreffende trap bezig was: terwijl hij fietste met oordopjes in keek hij een Youtube-filmpje op zijn telefoon. Het is dat hij andere mensen er ook mee in gevaar brengt, anders zou ik bijna willen voorstellen: niets van zeggen. De natuurlijke selectie lost dit probleem vanzelf op.

Updated:

Eyeliner

Inmiddels raak ik steeds meer gewend aan vrouwen die zich op de pont opmaken. Ook als dat op zeer geringe afstand van mijn gezicht gebeurt. Vanochtend stond ik naast iemand die druk bezig was. Ze moest af en toe diep graven in haar grote tas om de items te vinden die ze nodig had. Het deed me denken aan hoe kandidaten in Lingo groene ballen probeerden te trekken. Elke keer weer een verrassing wat er aan de oppervlakte zou verschijnen. In dit geval kwam er een groezelig gebruikt wattenstaafje naar boven. Tamelijk vies. Maar, er valt iets te zeggen voor mensen met afval in hun tas, die gooien dat tenminste niet op straat. Toen zag ik – van zeer dichtbij – hoe ze dat vieze wattenstaafje in haar mond stak en er vervolgens haar eyeliner mee ging bijwerken. Daar kon ik met de beste wil van de wereld niets positiefs meer van maken.

Updated:

Beweging

Het leek me een mooi avontuur om op de stakingsdag door de IJtunnel naar Noord te fietsen. Wanneer maak je zoiets nou mee? Tot ik op Googlemaps ging kijken hoe ver het was. Dat was vanuit Osdorp toch wel een extreem lange fietstocht. Dat ging zelfs mij te ver. Er zijn mensen die mij heel sportief vinden omdat ik dagelijks meer dan 11.6 kilometer naar mijn werk fiets. Maar die mensen moesten mij eens zien zodra ik op mijn werk ben aangekomen. Vanaf dat moment stop ik radicaal met bewegen. Zo probeerde ik vandaag al zittend op mijn bureaustoel van een afstand een leeg koffiebekertje in de prullenbak te gooien. Ik miste. Ik reed op mijn stoel ernaartoe om het bekertje alsnog in de prullenbak te gooien maar zag een restje koffie op de grond liggen. Vervolgens reed ik met mijn stoel naar de bureaula waar de schoonmaakdoekjes inzitten, reed ik terug naar de plek en maakte ik al zittend de vlekken schoon. Nee, inderdaad. Ik heb geen sportschoolabonnement meer nodig.

Updated: