ANWB

Ik zag een onvervalst ANWB echtpaar lopen. Opvallend, want die zie je niet zoveel op het NDSM terrein. Ze droegen – daar herken je ze ook aan-  dezelfde windjacks, deze waren knalblauw met heel groot het woord ‘marmot’ erop. Ik was wel heel benieuwd hoe ze daaraan waren gekomen: deden ze vrijwilligerswerk bij een kinderboerderij en zaten ze daar in team ‘marmot’? Of kreeg je die gratis bij een ‘spot de marmot’ wandelvakantie in de Pyreneeën? Ik heb het gegoogeld: en er is blijkbaar een outdoormerk dat ‘Marmot’ heet. Ik verzin dit niet.

Updated:

Fietstas

Ik zag een meisje op de pont met fietstassen voorop haar fiets. Heel handig: fietstassen zijn sowieso al heel praktisch, maar als je ze voor op je fiets hebt, is de kans dat iemand er stiekem iets uit steelt ook nog eens veel kleiner. Toen ik mijn huidige fiets kocht zei de verkoper dat ik beter geen tas om het stuur kon hangen vanwege de kabels van de remmen en de versnellingen. Ik heb toen zelfs nog in de Hema naar fietstassen gekeken, maar ik kon het idee van fietstassen niet verdragen, het ging me opeens veel te snel allemaal. Ik had al een fiets met 8 versnellingen en een lage opstap, als dan ook nog fietstassen zou kopen wist ik niet waar het zou eindigen: voor je het weet heb je ook een zuidwester met oorkleppen, een afritsbroek en je telefoon in een hoesje aan je riem.

Updated:

Rugzak

Het lijkt wel alsof half Amsterdam opeens met dezelfde rugzak rondfietst: of zo’n zwart rechthoekig sober model van Rains met een grote gesp erop of een grote zwarte van the North Face. Al mijn hele leven zie ik rugzaktrends voorbij komen: van de Disney rugzakjes op de basisschool, tot Kipling en Eastpack op de middelbare school, en de afgelopen jaren Herschel en Fjallraven. Wat zou er gebeuren met alle rugzakken die niet meer worden gebruikt? Ik weet nog wel heel goed wat ik heb gedaan mijn Eastpack: in het laatste jaar van mijn studie heb ik die weggegeven en er het boek Elementaire deeltjes van Michel Houellebecq voor teruggekregen. Geen spijt van.

Updated:

Huid

Op het voordek stond een dame met blote enkels. Ik schrok van de aanblik: de droogste, schilferigste, bijna kroket-achtige huid die ik ooit had gezien. Ik had gelijk medelijden met haar: dat moet ontzettend pijnlijk zijn. Toen mijn ogen er later weer naar afdwaalden, zag ik dat ik het verkeerd gezien had. Het was niet haar huid maar ze had steunkouskleurige glittersokken aan. Mijn empathie was gelijk verdwenen. Er ging wel een nieuwe schok van afschuw door me heen.

Updated:

Kleedje

Door de nieuwe regels omtrent de snorfiets op de rijbaan let ik meer op brommers en scooters. Ik heb niet het idee dat de nieuwe regels echt aanslaan want ik word nog regelmatig op het fietspad ingehaald door rijbaanweigeraars. (Prachtig nieuw woord overigens). Tegenwoordig hebben ook bijna alle jongeren op een scooter een speciaal kleedje over hun benen. Dat doet mij denken aan  hoe in Amerikaanse films doodzieke mensen worden verbeeld: die zitten dan apathisch in een rolstoel met een plaid over hun schoot en een holle blik in hun ogen. Als je stervende bent snap ik dat wel, maar als je 16 bent? Hoe passief wil je overkomen? Het heeft al iets lamlendigs dat je niet fietst, maar met zo’n kleedje ziet het er nog treuriger uit. Waarschijnlijk wel lekker warm.

Updated:

Schipper

‘NA HET WERK NAAR HUIS? WORD SCHIPPER BIJ HET GVB’ las ik vanochtend levensgroot op een van de IJveren. Ik vond het een belachelijke slogan. Als het GVB op deze manier een fijn bedrijf moest lijken om voor te werken, kon ik er nog wel een paar verzinnen: ‘betaald worden voor je werk? Word schipper bij het GVB’ of ‘geen lijfstraffen tijdens werktijd? Word schipper bij het GVB’. Ik stond op de pont de P&O afdeling van het GVB in mezelf schamper uit te lachen toen ik me opeens realiseerde dat ik iemand ken die niet naar huis kan na zijn werk; mijn zwager die altijd twee weken achter elkaar van huis is voor zijn werk als – jawel- schipper. Opeens viel het kwartje: het was geen oproep voor de  passagiers van de pont om je te laten omscholen tot schipper, maar een oproep voor langsvarende schippers om bij het GVB te komen werken. Waarschijnlijk is op de pont werken de ultieme 9 tot 5 baan van de binnenvaart.  Dan had de P&O afdeling het er toch niet zo slecht van afgebracht. Slim om het positieve van de functie te benadrukken, want in feite is de boodschap: ‘kom bij ons en krijg het heen en weer’.

Updated:

Tasje

Uitgerekend toen ik op de lange pont stond van NDSM naar Centraal Station stond ik tussen twee kleffe stelletjes ingeklemd. Een van de tortelduifjes playbackte zelfs lieve woordjes naar zijn liefje. Waarschijnlijk omdat hij niet wilde dat anderen het hoorden, maar, dacht ik, doe het dan ook niet als er nog een andere partij op 35 cm van je gezicht verwijderd staat. Ik kon me nog net bedwingen om niet ‘ik ook van jou!’ te roepen. Gelukkig kreeg ik snel afleiding doordat mijn oog viel op een plastic tasje dat iemand in zijn hand had. ‘Om je hart te volgen: schoenen van Nelson’ stond erop. Dat vond ik mooi. Gratis levensadvies op een zakje. Mocht ik ooit in een identiteitscrisis belanden, ga ik eerst eens mijn schoenen aantrekken.

Updated:

Luifel

Op deze prachtige zonnige dag bleek de pont opeens te beschikken over accessoires: zowel over een deel van het voor- als het achterdek was een luifel gespannen. Nu associeer ik luifels met kampeervakantie, dus dat gaf een extra dimensie aan het zomerse gevoel. Maar toch vond ik het ook wel apart dat ik die luifels nooit eerder had gezien. Persoonlijk had ik zelf meer behoefte gehad aan een uitbreiding van het overdekte gedeelte van de pont op de dagen dat het keihard regende.

Updated:

Centaur

Ik vind het er altijd grappig uitzien als iemand inconsequent gekleed is. Dat iemand bijvoorbeeld een korte broek en T-shirt aan heeft, met een winterjas eroverheen. Ik zag nu een man die van boven heel netjes gekleed was; een beige trui met een kraag van een lichtblauw overhemd, maar van onder een versleten spijkerbroek met modder aan de pijpen en van die lage wandelschoenen die bergbeklimmers dragen. Een soort moderne variatie op de centaur: half bankbeambte, half ontdekkingsreiziger. Wel lastig lijkt me: als je bij een bank werkt terwijl je zulke avontuurlijke benen hebt.

Updated:

Frontje

Om gratis te kunnen parkeren zet ik mijn auto meestal in een wijkje achter ons kantoor. Nadat ik bijna bij mijn werk was aangekomen, besloot ik toch terug te lopen omdat ik opeens niet meer zeker wist of ik de auto wel op slot had gedaan. Dat heb ik echt opvallend vaak, dat ik ga dubbelchecken of mijn auto wel op slot is. Ik haal ook altijd nog braaf voor de zekerheid het frontje van de radio. Eigenlijk weet ik niets eens of er überhaupt nog wel autoradio’s worden gestolen en als dat zo is of er ook een markt is voor een meer dan tien jaar oud exemplaar  waarmee je nog cd’s kan luisteren. Waarschijnlijk is deze voorzichtigheid met mijn autootje voor dieven even aandoenlijk als de voorzichtigheid die kleine kinderen hebben bij hun waardevolle bezittingen. Dan vinden ze tijdens het spelen een stukje ballon, twee takjes en een bierdopje , geven het bij hun moeder in bewaring en blijven de rest van de middag onrustig controleren of ze er wel goed genoeg op let.

Updated: