Staking

Uit solidariteit met de staking van de pontschippers van het GVB vandaag geen heen-en weerbericht.

Updated:

Poster

Het moet gezegd worden dat het GVB echt moeite heeft genomen om passagiers te wijzen op de aanstaande staking. Ook de pont zal een dag niet varen. Het kwam niet alleen voorbij op de elektronische reisinformatieborden aan de kade, ook in de pont waren er meerdere posters opgehangen. Dat viel gelijk op. Er hing de afgelopen tijd alleen een reclameposter voor Noorderwoord, een literair evenement in Noord. (Mocht iemand van de organisatie dit lezen: mag ik meedoen met mijn heen- en weerberichten?) Nu hingen er naast de stakingsposters ook drie nieuwe posters: twee met algemene informatie en de ‘rook niet-poster’ die ik voorheen alleen zag hangen op de grote pont richting het CS. Er was duidelijk een rolletje plakband aan boord gekomen.

Updated:

Laagdrempelig

Het was vandaag de ‘nationale fiets naar je werk dag’. Op de website van dit evenement las ik over het doel van deze dag: ‘het op een laagdrempelige manier kennis maken met de fiets als vervoermiddel naar het werk’. Als er inderdaad mensen in Nederland wonen die nog nooit in aanraking zijn gekomen met de optie om zich op de fiets te vervoeren, weet ik eerlijk gezegd niet of we die als verkeersdeelnemer moeten willen verwelkomen. Laat die mensen liever eerst eens op zondagochtend op een verlaten parkeerterrein kennis maken met de fiets als vervoersmiddel. Als dat goed gaat, en ze bij voorkeur ook kennis hebben gemaakt met de verkeersregels, zijn ze wat mij betreft van harte welkom op het fietspad, hoewel ik ze wel wil verzoeken niet rond 9:00 met de pont te gaan want daar is het de laatste tijd al druk genoeg.

Updated:

Bepakking

Ik haalde een fietser in die geen enkele mogelijkheid tot het meenemen van bagage op een fiets onbenut had gelaten. Niet alleen had ze een aanhangwagentje; overal op en aan haar fiets waren professionele fietstasjes bevestigd. Ze had een wielrenoutfit aan en zelfs een helm op. Iemand op fietsvakantie dacht ik. Tot mijn verbazing was het aanhangertje niet gevuld met kampeerspullen maar zaten er twee peuters in. Waar was deze vrouw naar op weg? Zijn er mensen die met twee peuters in een karretje op fietsvakantie gaan? Of is dit je realiteit als je uit principe niet op een bakfiets wil gaan rondrijden?

Updated:

Herkenning

Als je regelmatig op hetzelfde tijdstip dezelfde route fietst, ga je vanzelf mensen herkennen. Zo zag ik vandaag twee kinderen, ik schat een broer en zusje, die me al eens eerder waren opgevallen. Het jongetje had ook dit keer zijn hand op de bovenrug van zijn zusje om haar te helpen fietsen. Hoewel hij zelf vast niet ouder dan negen is, deed hij het met de ernst en irritatie van een volwassen man van eind vijftig die te laat is voor een belangrijke vergadering. De eerste keer vond ik het nog wel een schattig gezicht maar nu vond ik het toch wel wat aanstellerig worden. Ik durf te wedden dat dat jongetje later de collega wordt waarvan niemand precies weet wat hij eigenlijk doet, maar die wel de hele tijd rond loopt te zuchten: ‘ik moet hier werkelijk waar ook echt alles zelf doen!’

Updated:

Verwarring

Op de hoek van de Bilderdijkstraat en de De Clercqstraat deden de stoplichten het niet. Er stonden wel drie mannen in oranje jassen. Op het eerste gezicht leken zij de verkeersregelaars maar om  onduidelijke redenen waren zij in totale verwarring en moesten we als verkeer zijnde onszelf regelen. Hoewel dat aardig lukte, ben ik zelf ook in verwarring. Er werd gister een boek bij mij bezorgd dat ik niet had besteld. Zonder afzender, zonder kaartje. Iemand heeft het me cadeau gedaan. Maar wie? Het is een raadsel en het laat me niet los. Ik ben begonnen met lezen en in elke zin speur ik naar een aanwijzing; wie wil dat ik deze woorden lees, en waarom? Op bladzijde 12 las ik de zin ‘for no reason at all, he’ll send you books (books being the equivalent of flowers to you)’. Dat sloeg de spijker mooi op zijn kop. Ik hoop dat mijn geheime boekenstuurder dit leest want ik wil hem of haar heel hartelijk bedanken voor het fijne cadeau.

Updated:

Generatie Z

Ik las laatst in NRC een artikel over generatie Z: een generatie die nu tussen de 10 en 24 jaar oud is, en die, omdat ze opgroeit in een economisch onzekere tijd, keihard schijnt te werken. ‘Generatie Z gaat door, door, door’ stond er in de titel. Op de pont stond een jongen, die qua leeftijd duidelijk bij deze doelgroep hoorde, te praten met twee collega’s van het bedrijf waar hij stage liep. Niet alleen was hij trots aan het vertellen hoe hij door zijn bijbaan als pizzakoerier had geleerd rode stoplichten te negeren en dus met zijn Vespa nog net op tijd de pont had kunnen halen, ook legde hij uit waarom hij niet op de fiets gaat. ‘Nee man, ik woon in Osdorp, dat is echt te ver. Dan ga ik zweten.’

Updated:

Zadel

Nu het mooier weer wordt, gaan er ook weer meer kinderen zelf op de fiets naar school. Ik vind het een vrolijk gezicht, zo’n heel klein fietsje en dan zo’n kind erop die keihard moet trappen met die beentjes om een beetje vooruit te komen. Vanochtend zag ik een jongetje met een kinderfiets waar wel een volwassen Brookszadel op zat. Ik herkende het merk omdat ik zelf ook een Brookszadel had, op mijn vorige fiets. Dat zijn dure zadels. Daar kwam ik achter nadat mijn zadel een werd gestolen tijdens een tandartsbezoek. Ik was zo verbouwereerd toen ik mijn fiets zonder zadel aantrof dat ik terug naar binnen ging bij de tandarts om te vertellen dat ik was bestolen. Hij pakte zijn gereedschapskist, ging mee naar buiten en haalde een zadel van een fietswrak en heeft het op mijn fiets gemonteerd. En van de verzekering kreeg ik ook nog een nieuw Brookszadel. Mocht het zadel van het jongetje ooit het mijne zijn geweest, zou ik daar dus geen problemen over gaan maken.

Updated:

Krabber

Het was ontzettend druk vanochtend. Een kluwen van mensen en fietsen; onze sturen verstrengeld, onze trappers tussen elkaars spaken en af en toe een rugzak in je gezicht. Hiertussen liep een man rond met een zwemvest om zijn nek en een krabber in zijn hand, die de taak had om tijdens de ochtendspits de pont te controleren op stickers en deze eraf te krabben. Dat was zo absurd onhandig dat ik het ongeloofwaardig vond. Er moest iets anders aan de hand zijn. Mijn hart maakte een sprongetje: zou er elk moment een flashmob beginnen? Een paar jaar geleden maakte mijn hart een zelfde vreugdesprongetje toen ik op het vliegveld van Tel Aviv opeens iedereen om me heen stil zag staan: er ging iets beginnen! Ik hoopte een flashmob. Maar  al snel bleek dat ik door de muziek in mijn oordopjes niet had meegekregen dat er een minuut stilte gehouden werd om slachtoffers van de holocaust te herdenken.

Updated:

Kinderzitje

Toen ik op de pont aan het wachten was, stond ik achter een man met een kinderzitje achterop zijn fiets waar de bovenkant vanaf gebroken was. Het stuk plastic dat moet voorkomen dat een kinderhoofdje naar achter kan klappen was weg, maar er staken aan de bovenkant nog wel twee pennen uit. Ik was benieuwd of ze van plastic of staal waren maar durfde er niet aan te voelen. Ik vroeg me ook af waarom hij er überhaupt nog mee rond bleef fietsen. Het was niet alleen totaal ongeschikt geraakt om kinderen mee te vervoeren, het was veranderd in een gruwelijk martelwerktuig om kinderhoofdjes op te spietsen. Ik kijk expres geen Game of Thrones omdat ik het te gruwelijk vind, maar blijkbaar is er geen ontsnappen aan horrorbeelden.

Updated: