De wedstrijd

Terwijl ik de pont opliep, realiseerde ik me dat ik een keer de allereerste was die aan boord stapte. Maar vlak voordat ik de streep passeerde die ik als officiële startlijn zag, werd ik rechts ingehaald door een vrouw die –zonder fiets, dus flexibeler in haar bewegingen- een fractie van een seconde eerder over de lijn ging. Ik vond het best flauw van haar maar kwam ook snel weer bij zinnen: ik had zojuist een wedstrijd bedacht, bijna gewonnen, toch verloren en een vrouw beschuldigd van vals spelen in een wedstrijd waarvan zij niet wist dat ze eraan mee deed, binnen een tijdsbestek van 1.5 seconde. Wat ook wel weer een prestatie op zich was.

De boot gemist

De dag die je wist dat zou gaan komen: vanochtend heb ik de boot gemist. De klep ging omhoog toen ik aan kwam fietsen; er zat niets anders op dan gelaten en beschaamd mijn lot te aanvaarden en 18 minuten te wachten tot de volgende pont. Ik had er wel rekening mee gehouden dat ik een keer de pont zou gaan missen, als ik een keer een lekke band zou hebben,  te laat uit bed zou komen of iemand die van de fiets was gevallen zou helpen opstaan.  Dat was allemaal niet het geval. Ik was keurig op tijd klaar om te gaan, wilde nog even gedag zeggen tegen mijn man en toen gebeurde het: hij vroeg: ‘als je je niet zo lekker voelt, waarom ga je dan niet met de auto?’ Een lastig dilemma: ga ik lui doen, – met toestemming – met het risico dat nu echt het hek van de dam is en ik opeens wekelijks met de auto ga terwijl ik had gezworen dat ik dat nooit zou doen? Of ga ik, ondanks dat ik een beetje ziekig was, door regen en wind toch fietsen? Dit denkproces heeft mij dus de paar minuten gekost die ik vanochtend te kort kwam. Ik vond het erg dat ik te laat was, maar was wel trots op mezelf dat ik toch ben gaan fietsen.

Auto

Wegens activiteiten voor en na mijn werk was het qua organisatie en planning vandaag onvermijdelijk om met de auto naar Noord te rijden. Ik houd van fietsen; het geeft me een vrij gevoel. Met het OV gaan vind ik benauwend en deprimerend en ook in de auto voel ik me veel minder vrij maar het heeft een groot voordeel ten opzichte van de fiets: ongegeneerd zingen. Ik heb daar een speciale playlist voor gemaakt ‘A7 Aria’s’ een eclectische lijst met een grote variatie aan voornamelijk foute muziek die ik onbeschaamd hard meezing. Dus als u vandaag op de ring Amsterdam een rode Renault Clio bent gepasseerd waarin iemand met hard en ziel meezong met ‘Memory’ van Barbra Streisand: jawel. Dat was ik.

Vrolijk

De ochtend is voor mij meestal niet het vrolijkste moment van de dag. Vanochtend betrapte ik me op de fiets op een opvallend vrolijk gevoel. En de rest van de dag wist ik niet waar ik me meer zorgen over moest maken: dat het voor mij bijzonder is als ik me vrolijk voel, of dat een van de eerst mogelijke verklaringen die in me opkwam was: ben ik misschien nog dronken?

Buurvrouw

Het was heerlijk om in februari zomaar even te kunnen genieten van een zomerse dag. Maar tegelijkertijd maak ik me natuurlijk ook wel ongerust over het klimaat. Toen onze buurvrouw afgelopen weekend even bij ons op de koffie was, bleek dat er nog meer is om ons druk over te maken. Toen mijn man vertelde dat hij nog aan het herstellen is van een zware griep, zei ze: ‘Jij ook al koorts? Ik hoor het de laatste tijd steeds vaker. Het is wat tegenwoordig. De aarde warmt op, maar wij ook!’

Onderzeeër II

Toevallig was de onderzeeboot deze week nieuws waardoor ik nu een aanvulling kan geven op mijn eerdere bericht, ik weet nu waarom de boot nog niet is weggehaald: een Belgisch bedrijf wilde de onderzeeboot naar België halen om het te slopen, maar kreeg vervolgens wegens asbest geen vergunning om het te verplaatsen. Het stadsdeel wilde het bedrijf dwingen om het toch te verplaatsen maar uiteindelijk is het koopcontract nietig verklaard omdat in het Belgisch recht de koper pas eigenaar wordt als de goederen worden geleverd. De onderzeeër ligt daar dus met 1500 kilo asbest aan boord bedolven onder een nog grotere hoeveelheid bureaucratie. Het is een wonder dat die boot nog drijft!

Jongetjes

Ik fietste langs twee jongetjes van een jaar of acht die druk kletsend over straat liepen. Het was een heel vrolijk gezicht hoe ze daar liepen met die blije hoofdjes dicht bij elkaar. Waar ze het over hadden? De rest van de fietstocht dacht ik erover na maar kwam tot de conclusie dat ik geen flauw idee heb waar jongens van acht met elkaar over praten. Even voelde ik me heel erg oud, maar bedacht me toen opgelucht dat ik dat ook niet wist toen ik zelf nog acht was.

Op weg naar rokjesdag

Ons kantoor is in de kerstvakantie naar Noord verhuisd, waardoor ik vooral gewend ben om op de pont te staan in winterse buien, stormen en vrieskou. Vanochtend was een belangrijke mijlpaal: ik durfde voor het eerst te fietsen in een jurkje, zij het wel met een dikke panty want we moeten nog wel even tot de eerste echte rokjesdag. Omdat ik deze dag toch een feestelijk tintje wil meegeven roep ik hem uit tot de officiële eerste ‘veertig-denier-dag’

Concert

Gisteravond stond ik laat op de pont omdat ik naar een concert was geweest in Paradiso Noord. Een optreden van Jade Bird: een meisje dat ontzettend goed gitaar speelt, een prachtige stem heeft en ook nog eens geweldige nummers schrijft. Uitgerekend op deze avond stond er een vrouw met een krakkemikkige ukelele een slecht uitgevoerde cover van Jolene te spelen op het achterdek. Het leek mij dat je dat veel beter ’s ochtends op de pont kunt doen: meer publiek met veel lagere verwachtingen.

Onderzeeër

Naast de steiger van de pont ligt een zwarte roestende onderzeeër. Ik was al een tijdje benieuwd en heb vandaag eens opgezocht wat dat ding daar doet. Kort samengevat: het is een onderzeeër uit de 1956 die ooit onderdeel uitmaakte van de Russische vloot en die sinds 2002 in de weg ligt in Amsterdam. Er wordt niets mee gedaan. Jammer dat ik dat nu weet, de werkelijkheid blijkt weer eens oersaai. Ik had zelf namelijk bedacht dat er een bedrijf in gevestigd is. Zo’n uberhippe startup. Maar echt zo hip dat het een wifi-vrij bedrijf is waar alleen wordt gewerkt op vintage typemachines met zelf geschept papier van gerecyclede telefoonboeken uit de periode 1978-1986.