En toen

Ik fietste in het Vondelpark een tijdje achter een moeder met een zoontje achterop die druk aan het vertellen was over wat hij had meegemaakt. Het was een aaneenschakeling van samengestelde zinnen met heel veel ‘en toen .. en toen.. en toen’ erin. Ik haalde ze na een tijdje in en vroeg me af hoe lang het verhaal nog door zou gaan. Misschien was ik wel getuige geweest van de langste zin die er ooit in het Vondelpark is uitgesproken.

Updated:

De organisatie

Bij de stoplichten tussen het Max Euweplein en het Vondelpark liep een grote groep toeristen. Ze werden als een kudde schapen bij elkaar gedreven door twee mensen in oranje hesjes die om ze heen liepen. Een van de oranje hesjes wist te voorkomen dat er twee mensen uit de groep door een tram aangereden zouden worden. Ik vond het een fascinerend voorbeeld van hoe wij als mensen opeens niet meer zelf opletten als we ons in groepsverband bevinden. Deelnemen in druk verkeer, niet op of om kijken omdat je weet: ‘de organisatie’ let wel op. Wat een heerlijk luchthartig en onbekommerd gevoel geeft dat toch altijd.

Updated:

Hangen

Ik was afgestapt en zocht een plek om mijn fiets te parkeren, toen mijn fiets opeens niet meer vooruit ging. Een tak van een kerstboom die op de stoep lag, was in mijn trapper vastgehaakt. Het was een irritant begin van een dag waar ik sowieso al geen zin in had omdat het de eerste dag na de vakantie was. Gelukkig kreeg ik er wel een opgewekt gevoel bij dat dit de eerste keer in mijn leven was dat ik mezelf letterlijk heb afgevraagd ‘wat heb ik nou weer aan mijn fiets hangen?’.

Updated:

Amsterdams Kleinkunst Festival

Voor wie zich afvraagt waarom ik al een paar weken geen heen-en-weerberichten heb gepost: ik had het even heel erg druk met een andere schrijfklus, namelijk het afmaken van mijn eerste cabaretvoorstelling ‘Alles onder controle’. In de tussentijd ben ik ook in de halve finale van het Amsterdams Kleinkunst Festival beland. In 2020 breekt er een nieuwe fase aan in de heen-en-weerberichten: ik zal namelijk op en neer reizen tussen diverse theaters in het land tijdens de halve finalistentournee van het AKF. Dat moet een mooie nieuwe bron van inspiratie zijn! Op de website van het Amsterdams Kleinkunstfestival is meer informatie te lezen.

Hele fijne feestdagen en hopelijk zie ik jullie in 2020 ergens in een theater!

Updated:

Mindful

We moesten met de tram wachten voor een brug die open stond. De mevrouw die de intercom bediende, nam haar taak duidelijk heel serieus. Eerst vertelde ze in het Nederlands dat we even moesten wachten, en toen begon ze uitleg te geven in het Engels. Niet alleen uitleg: ‘We are waiting for a bridge. This happens a lot in Amsterdam. We have a lot of water’, maar ze begon ook adviezen te geven voor wat we in de tussentijd konden doen: ‘You can look out of the window. Look at all the houses, the bikes, the other people that are waiting’. Zo hadden we met zijn allen toch even een heel mindful moment in lijn 1. Dat maak je op de fiets dan weer niet mee.

Updated:

Vloeken

Wegens een holteontsteking moet ik deze week met de tram. Ook in trams wordt er genoeg gevloekt. De tramchauffeuse riep over een man op een fiets die door rood fietste en waar zij heel hard voor moest remmen door de hele tram hoorbaar: ‘ongelooflijk, wat een teringlijer’. Ik moest denken aan afgelopen weekend. Ik at bij vrienden en hun elfjarige dochter was een verhaal over school aan het vertellen. ‘En toen kwamen we in de klas en dachten we echt: what the fuck!’ Haar ouders riepen gelijk: ‘hé denk even om je taal!’ Met draaiende ogen en veel handgebaren zei ze toen: ‘Ik zei alleen maar wat we DACHTEN, hoor!’

Updated:

Proefwerk

Op de heenweg zag ik een meisje fietsen met een schrift in haar hand waar ze druk op aan het kijken was. Niet alleen gevaarlijk, maar ook ontzettend onpraktisch omdat het regende. Hoelang zou het nog leesbaar zijn, wat er op die bladzijde geschreven stond? Ze had vast het eerste uur een proefwerk dacht ik. Hoewel ik het wel een beetje negatief vind van mezelf, kan ik me niet voorstellen dat ze er een voldoende voor heeft gehaald.

Updated:

Regenpak

Ik fietste in het Vondelpark achter een mevrouw die een regenjas aan had waar heel groot op de achterkant stond: ‘it’s never to late to start over’. Ik had nog nooit zoiets gezien. Normaal zie ik in het Vondelpark eerder kleding met ietwat positief-agressieve leuzen als: ‘just do it!’. Maar dit vond ik toch wel hartverwarmend. Dat een regenkledingfabrikant er over nadacht hoe ellendig het kan zijn om op een grauwe doordeweekse dag door de regen te fietsen. En dan middels de rug van een regenjas toch een opbeurende boodschap te krijgen.

Updated:

Glamorous

De laatste tijd treed ik bijna elke week wel ergens op. Ik vind het helemaal geweldig, iets waar ik al heel lang van droom komt nu uit. Toch blijkt het artiestenbestaan in de praktijk toch een stuk minder  glamorous dan verwacht. Het bestaat voor een heel groot deel toch vooral uit rondfietsen in een regenpak met enorme tassen aan het stuur en een gitaartas op mijn rug, zwoegend door weer en wind, met een bezwete rug en verkleumde handen in natgeregende handschoenen. Maar ik heb het er graag voor over. Dus ik klaag niet.

Updated:

Kwijt

De ceintuur die bij mijn jas hoort, was weg toen ik gisteravond thuis aankwam. Onderweg verloren. Daar baalde ik behoorlijk van. Niet alleen omdat ik nooit meer zo’n zelfde ceintuur zal vinden, maar ook omdat het niets voor mij is, dingen kwijt raken. In welk stadium van aftakeling ben ik nou weer beland dat kledingstukken kunnen zoekraken terwijl ik ze draag? Ik was vanochtend nog niet heel lang onderweg toen ik hem terugvond: hij lag op straat. Helemaal verregend, door vele auto’s en fietsers overreden en een beetje modderig, maar niets wat de wasmachine niet kan oplossen. De dag had niet beter kunnen beginnen.

Updated: