Lantaarnpaal

Ik zag op het Max Euweplein een man bijna vallen met de fiets omdat hij te dicht tegen een stoeprand aan reed. Hij keek kwaad achterom, alsof hij verwachtte dat daar een persoon stond die hem had geprobeerd pootje te haken. Maar hij had zelf niet opgelet. Ik ken het gevoel. Als klein kind ben ik een keer tijdens de avondvierdaagse ongenadig hard tegen een lantaarnpaal opgelopen. Ik lette niet op. Ik weet niet meer wat ik aan het doen was, misschien haalde ik net een Fruittella uit mijn buideltasje, of ik ging helemaal op in het zingen van ‘het hondje van de slager’, maar opeens was er een klap, pijn, en de totale verbijstering dat ik een lantaarnpaal volledig over het hoofd had gezien. En dan de kracht van schaamte die, hoeveel pijn je ook hebt, er toch voor zorgt dat je lachend verder loopt in de hoop dat niemand anders het zag.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *