Zebrapad

In Amsterdam zijn de regels omtrent stoppen voor een zebrapad als je fietst in de praktijk wat grijs. Dat wil zeggen, de meeste fietsers stoppen gewoon niet voor een zebrapad. Ook ik maak me daar wel eens schuldig aan. Vanochtend fietste ik op een zebrapad af waar een moeder met haar zoontje wilde gaan oversteken. Ik had nog ruim tijd om te remmen, maar de moeder ging er al wel van uit ik niet van plan was om te gaan stoppen. Ze duwde haar zoontje demonstratief voor zich uit de weg op, terwijl ze tegen mij schreeuwde: ‘het is een zebrapad hè!’ Wat als ik niet meer had kunnen remmen? Was dit dan een opvoedtactiek geweest waarbij zowel haar zoontje als ik voor eens en voor altijd hadden geleerd wat er gebeurt als je niet voor een zebrapad stopt? Ik kon het ergens wel waarderen, deze aanpak. In deze tijd van ‘curling ouders’ blijken er ook nog moeders te zijn die blijven geloven in het heerlijk ouderwetse ‘wie niet luisteren wil, moet voelen.’

Eén antwoord op “Zebrapad”

  1. Wie niet luisteren wil, moet voelen? Behalve dan dat het zoontje niets te luisteren had, die werd gewoon de rijweg op geduwd. Persoonlijk vind ik dat die moeder zelf zich voor jouw fiets had moeten werpen. Dan luistert ze als het ware niet naar de stilzwijgende boodschap ‘deze fiets gaat niet voor jou en je zoontje stoppen’. O nee, zegt ze in haar opstandige gedachten, dat zullen we dan wel eens zien! En jawel hoor: Bam!@#$ Of niet, dat hangt dan van jou af.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *