Herkenning

Als je regelmatig op hetzelfde tijdstip dezelfde route fietst, ga je vanzelf mensen herkennen. Zo zag ik vandaag twee kinderen, ik schat een broer en zusje, die me al eens eerder waren opgevallen. Het jongetje had ook dit keer zijn hand op de bovenrug van zijn zusje om haar te helpen fietsen. Hoewel hij zelf vast niet ouder dan negen is, deed hij het met de ernst en irritatie van een volwassen man van eind vijftig die te laat is voor een belangrijke vergadering. De eerste keer vond ik het nog wel een schattig gezicht maar nu vond ik het toch wel wat aanstellerig worden. Ik durf te wedden dat dat jongetje later de collega wordt waarvan niemand precies weet wat hij eigenlijk doet, maar die wel de hele tijd rond loopt te zuchten: ‘ik moet hier werkelijk waar ook echt alles zelf doen!’

Updated:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *