Tasje

Uitgerekend toen ik op de lange pont stond van NDSM naar Centraal Station stond ik tussen twee kleffe stelletjes ingeklemd. Een van de tortelduifjes playbackte zelfs lieve woordjes naar zijn liefje. Waarschijnlijk omdat hij niet wilde dat anderen het hoorden, maar, dacht ik, doe het dan ook niet als er nog een andere partij op 35 cm van je gezicht verwijderd staat. Ik kon me nog net bedwingen om niet ‘ik ook van jou!’ te roepen. Gelukkig kreeg ik snel afleiding doordat mijn oog viel op een plastic tasje dat iemand in zijn hand had. ‘Om je hart te volgen: schoenen van Nelson’ stond erop. Dat vond ik mooi. Gratis levensadvies op een zakje. Mocht ik ooit in een identiteitscrisis belanden, ga ik eerst eens mijn schoenen aantrekken.

Geupdate: