Wind

Als ik in noord van de pont komt, moet ik altijd over een klein bruggetje op de weg naar ons kantoor. Op het eerste gezicht een doodnormaal onschuldig bruggetje , ware het niet dat de wind daar vrij spel heeft. Op een dag als vandaag is het alsof je in een vreselijke kermisattractie belandt zodra je dat ding oprijdt; er wordt aan je stuur gerukt, je ziet fietsers gevaarlijk opzij hellen, voetgangers die bijna het water in geslingerd worden: het is ieder voor zich en totale chaos. Je fietst er aan de ene kant nog redelijk representatief op maar komt er aan de andere kant volledig verwilderd af; met je haar in één grote klit, je mascara op je wangen en volledig buiten adem. Het zou misschien een lucratief idee zijn om daar een camera op te hangen zodat je net als in de achtbaan van de Efteling na afloop een foto van jezelf kunt kopen. Altijd leuk om aan al je vrienden te kunnen laten zien hoe je eruit ziet met doodsangst in je ogen.

Geupdate: